A puszta, télen
Hej, mostan puszta ám igazán a puszta!
Mert az az ősz olyan gondatlan rosz gazda;
Amit a kikelet
És a nyár gyüjtöget,
Ez nagy könnyelmüen mind elfecséreli,
A sok kincsnek a tél csak hült helyét leli.
Nincs ott kinn a juhnyáj méla kolompjával,
Sem a pásztorlegény kesergő sípjával,
S a dalos madarak
Mind elnémultanak,
Nem szól a harsogó haris a fű közűl,
Még csak egy kicsiny kis prücsök sem hegedűl.
Mint befagyott tenger, olyan a sík határ,
Alant röpül a nap, mint a fáradt madár,
Vagy hogy rövidlátó
Már öregkorától,
S le kell hajolnia, hogy valamit lásson…
Igy sem igen sokat lát a pusztaságon.
Üres most a halászkunyhó és a csőszház;
Csendesek a tanyák, a jószág benn szénáz;
Mikor vályú elé
Hajtják estefelé,
Egy-egy bozontos bús tinó el-elbődül,
Jobb szeretne inni kinn a tó vizébül.
Leveles dohányát a béres leveszi
A gerendáról, és a küszöbre teszi,
Megvágja nagyjábul;
S a csizmaszárábul
Pipát húz ki, rátölt, és lomhán szipákol,
S oda-odanéz: nem üres-e a jászol?
De még a csárdák is ugyancsak hallgatnak,
Csaplár és csaplárné nagyokat alhatnak,
Mert a pince kulcsát
Akár elhajítsák,
Senki sem fordítja feléjök a rudat,
Hóval söpörték be a szelek az utat.
Most uralkodnak a szelek, a viharok,
Egyik fönn a légben magasan kavarog,
Másik alant nyargal
Szikrázó haraggal,
Szikrázik alatta a hó, mint a tűzkő,
A harmadik velök birkozni szemközt jő.
Alkonyat felé ha fáradtan elűlnek,
A rónára halvány ködök telepűlnek,
S csak félig mutatják
A betyár alakját,
Kit éji szállásra prüsszögve visz a ló…
Háta mögött farkas, feje fölött holló.
Mint kiűzött király országa széléről,
Visszapillant a nap a föld pereméről,
Visszanéz még egyszer
Mérges tekintettel,
S mire elér a szeme a tulsó határra,
Leesik fejéről véres koronája.
Pest, 1848. január
De poesta ‘s winters
Hei, nu is waarlijk kaal en troosteloos de poesta,
De zorgelooze herfst deed alles weer verwoesten,
Wat lente heeft gebracht
En blonk in zomerpracht
Met kwistig losse hand hij ’t al in ’t niet verstrooit
Van al die schatten ziet de winter zich berooid.
Geen schapen zijn er meer met droom’rig klokgeluid,
Noch klingt er klagend nu der herdersknapen fluit,
Geen liederen hoort men meer
Van ’t zingend vogelheir,
De wachtel in het gras heeft ook zijn lied gestaakt,
Geen krekel is er zelfs, die nu muziek nog maakt.
Een vastgevroren zee lijkt nu het vlakke land,
De zon laag bij de aard met moede vleugels hangt
Of buigt door ouderdom
Hij zijnen rug zoo krom,
Omdat hij zwak van oog slechts bukkend nog wat ziet?
Ach, hij ziet toch niet veel op ‘t woest en kaal gebied!
Het huisje van der wachter, de visschershut staan leeg
Stil zijn de boerderijen, waar ’t vee zijn hooikost kreeg
Wanneer naar drinkensplaats
Men ‘t ’s avonds buitenhaalt
Een kroezig, treurig kalfje hier en daar eens loeit;
’t Zou liever drinken daar, waar ’t frisseke meertje vloeit.
Van balken onder ’t dak neemt zich de boerenknecht
Tabak in bláren, die hij op den drempel legt
En groverwijze snijdt,
Dan trekt hij zijne pijp
Uit zijne laarzenschacht en paft op zijn gemak
En kijkt eens af en toe of leeg de etensbak.
Ja, zelfs der herberg ligt in zwijgen stil verzonken,
De waard en de waardin zij kunnen rustig ronken
De keldersleutel hoeft
Bijzonder niet behoed,
Geen wagenboom zich richt naar zoo’n verlaten plek;
De weg werd door den wind geheel met sneeuw bedekt.
Nu voeren heerschappij de stormen en de winden,
Een wervelt hoog omhoog om vrije baan te vinden,
De ander rijdt omlaag
In woedend snelle vaart,
Een derde vliegt hen toe, belast op worstelstrijd,
Dat vonken spat de sneeuw, dat het een vuursteen lijkt.
Maar als het avond wordt, zij leggen zich vermoeid,
Een bleeke nevel nu de aarde overvloeit;
Zóo wordt half zichtbaar maar
Gestalt’ van die „betyaar“,
Naar schamel nachtverblijf zijn paard hem proestend leid,
Door wolven achter hem en kraaien begeleid.
Als een verdreven vorst vanaf de grens zijns lands,
Zoo blikt de zon terug vanaf der aarde rand,
Een laatste blik hij slaat
Met toornig rood gelaat,
En als zijn oog bereikt der andere zijde zoom,
Valt van het hoofd hem af de bloedbevlekte kroon.
Forrás: Magyar-holland szemle, 1926/6